[rozmowa o sztuce] Ewa Ziemer: Sztuka pozwala mi oddychać

Nie wszystko, co wartościowe, musi powstawać szybko. Nie każde marzenie wymaga wielkiego przełomu. Czasem najważniejsze rzeczy dojrzewają powoli – pomiędzy codziennymi obowiązkami, chwilami zwątpienia i momentami, które udaje nam się zatrzymać tylko dla siebie.

Ewa Ziemer, graficzka, ilustratorka i twórczyni Pracowni Arcytwór, od lat buduje swój artystyczny świat z akwareli, kwiatów, zwierząt i dziecięcej wyobraźni. Jej twórczość to jednak coś więcej niż piękne ilustracje – to opowieść o wrażliwości, uważności i poszukiwaniu harmonii w codziennym życiu.

W rozmowie opowiada o drodze do spełnienia dziecięcych marzeń, odwadze tworzenia, inspiracji naturą i wartości rękodzieła. Mówi także o macierzyństwie, łączeniu pasji z pracą oraz własnej definicji sukcesu. Przypomina, że nie trzeba być doskonałym ani czekać na idealny moment, by zacząć. Czasem wystarczy pięć minut i odwaga, by dać sobie prawo do tworzenia.

Droga do siebie – marzenia, tożsamość i odwaga tworzenia

Mówi Pani, że urodziła się po to, by tworzyć. Czy od zawsze wiedziała Pani, że sztuka będzie tak ważną częścią Pani życia?

Ewa Ziemer: Tak, od dzieciństwa wiedziałam, że chcę rysować, malować i ilustrować książki. To marzenie towarzyszyło mi przez wszystkie kolejne etapy życia, choć sama droga do jego realizacji nie była prosta. Pracowałam w różnych miejscach, zdobywałam doświadczenia, poznawałam ludzi i uczyłam się nowych rzeczy. Przez cały czas jednak gdzieś we mnie pozostawała potrzeba tworzenia.

Dziś widzę, że nic z tego, co wydarzyło się wcześniej, nie było przypadkowe. Wszystkie doświadczenia stały się częścią mnie i wpływają na to, jak pracuję. Mam poczucie, że przez wiele lat siałam nasiona, a teraz powoli zaczynam zbierać owoce. To piękne uczucie, kiedy dziecięce marzenie przestaje być tylko wyobrażeniem, a staje się codziennością.

Czy był moment, w którym poczuła Pani, że odnalazła własny język artystyczny i styl, który naprawdę Panią wyraża?

Przełomem był dla mnie czas ciąży i oczekiwania na narodziny dziecka. Miałam wtedy więcej przestrzeni na odpoczynek, skupienie się na sobie i własnych potrzebach. Bez nadmiernego analizowania sięgnęłam po ołówki, papier i akwarele. Zaczęłam malować tak, jak czułam.

Tworzyłam leśne i łąkowe sceny, zwierzęta, kwiaty, obrazy inspirowane naturą. Wtedy zaczął kształtować się mój styl – bajkowy, nostalgiczny, eteryczny i ciepły. Do każdego obrazu mogłam dopisać wiersz albo opowiadanie, dlatego naturalnie zaczęłam myśleć o nich jak o ilustracjach książkowych.

Zrozumiałam, że nie muszę na siłę wymyślać siebie jako artystki. Wystarczyło zaufać temu, co naprawdę mnie porusza.

Pracowała Pani wcześniej w bibliotece, fundacji i agencji reklamowej. Jak te doświadczenia wpłynęły na dzisiejszą Pracownię Arcytwór?

Każde z tych miejsc czegoś mnie nauczyło. Zawsze angażowałam się w nowe inicjatywy i starałam się jak najwięcej zobaczyć, poznać i zrozumieć. Biblioteka poszerzyła moje spojrzenie na literaturę, książkę i jej rolę w życiu człowieka. Praca w fundacji pozwoliła mi poznać inną perspektywę działania, a agencja reklamowa nauczyła mnie praktycznego podejścia do projektowania i realizacji pomysłów.

Dziś korzystam z całego tego doświadczenia. Moja Pracownia nie jest wyłącznie miejscem, w którym powstają ilustracje. To przestrzeń łącząca sztukę, projektowanie, opowieść, estetykę i codzienną praktyczność. Wszystkie wcześniejsze etapy życia stały się elementami tej drogi.

Czy otrzymanie tytułu "Osobowość Roku iKobiece 2026" zmieniło Pani spojrzenie na własną twórczość i jej znaczenie dla innych ludzi?

To wyróżnienie jest dla mnie bardzo miłe i ważne, ale przede wszystkim skłania mnie do refleksji nad tym, jak wiele może znaczyć dzielenie się swoją wrażliwością.

Jestem osobą raczej cichą i nieśmiałą. Kiedyś trudno było mi zabierać głos, opowiadać o sobie i przyciągać uwagę innych do tego, co chciałam przekazać. Kiedy zaczęłam pokazywać swoje ilustracje w Internecie, odkryłam, że ludzie potrafią odczytywać z nich emocje i myśli, których czasami nie umiałam wyrazić słowami.

Sztuka stała się moim sposobem komunikowania się ze światem. Dziś widzę, że moje prace mogą inspirować, dawać spokój, nadzieję i motywować innych do rozwijania własnej wrażliwości. To jeden z najważniejszych wymiarów mojego zawodowego spełnienia.

Jak rozumie Pani sukces? Czy na przestrzeni lat jego definicja się zmieniła?

Zdecydowanie. Kiedyś sukces kojarzył mi się przede wszystkim z realizacją zawodowych marzeń. Dziś patrzę na niego znacznie szerzej.

Sukcesem jest dla mnie rodzina, bliskie relacje, zdrowie, poczucie bezpieczeństwa i dom, w którym mogę odpocząć. To również praca, do której wracam z przyjemnością, możliwość tworzenia i świadomość, że robię coś zgodnego ze sobą.

Nie potrzebuję życia w nieustannym biegu ani ciągłego udowadniania swojej wartości. Najważniejsze jest dla mnie spokojne, proste życie, które daje poczucie szczęścia i spełnienia.

Kultura piękna – natura, sztuka i uważność

Natura jest jednym z najważniejszych motywów Pani ilustracji. Co sprawia, że nieustannie powraca Pani właśnie do świata kwiatów, zwierząt i roślin?

Natura od zawsze mnie zachwycała. Kwiaty, drzewa, zwierzęta, motyle, światło i zmieniające się pory roku tworzą dla mnie niezwykłą opowieść. Często postrzegam przyrodę jak piękną, niemal magiczną baśń.

Zostałam artystką między innymi dlatego, że chciałam zatrzymywać to piękno na papierze. Rysunek i akwarela pozwalają mi przedłużać chwilę zachwytu, wracać do niej i przeżywać ją na nowo.

Natura jest dla mnie również przestrzenią wyciszenia. Podczas spaceru czy malowania odnawiam kontakt ze sobą. To doświadczenie estetyczne, emocjonalne i bardzo osobiste.

Żyjemy w świecie nadmiaru bodźców, informacji i pośpiechu. Dlaczego kontakt z naturą i sztuką staje się dziś tak potrzebny?

Potrzebujemy zatrzymania. W codziennym życiu jesteśmy nieustannie angażowani przez obowiązki, komunikaty, ekrany i kolejne zadania. Coraz trudniej znaleźć przestrzeń, w której możemy usłyszeć własne myśli, poczuć emocje i po prostu pobyć ze sobą.

Natura, sztuka i rękodzieło pozwalają przenieść uwagę na coś innego. Dają możliwość doświadczenia ciszy, piękna i skupienia. Możemy na chwilę oderwać się od codziennego rytmu i wrócić do własnego wnętrza.

Myślę, że właśnie dlatego coraz bardziej doceniamy rzeczy wykonywane ręcznie, powolne czynności i kontakt z tym, co prawdziwe i namacalne.

Czego możemy nauczyć się od natury – zarówno jako twórcy, jak i ludzie?

Natura pokazuje nam, że piękno nie musi być idealne. Jest nieregularna, niesymetryczna, zmienna, a jednocześnie pełna harmonii. Każda roślina ma własny rytm wzrostu, a każda pora roku przynosi inne doświadczenia.

To bardzo ważna lekcja także w twórczości. Nie wszystko musi wydarzyć się natychmiast. Po okresie działania potrzebujemy odpoczynku i regeneracji. Czasami pozorne nie-działanie przynosi więcej niż intensywna praca.

Natura uczy również szacunku do życia, cierpliwości i korzystania z zasobów w sposób odpowiedzialny. Możemy czerpać z niej inspirację niemal bez końca, nie niszcząc tego, co nas zachwyca.

Coraz więcej osób poszukuje autentyczności i przedmiotów tworzonych ręcznie. Czy obserwuje Pani powrót do rzemiosła i tradycyjnych form tworzenia?

Tak, widzę ogromną tęsknotę za rzeczami, które mają swoją historię i powstają w niespiesznym procesie. Dotyczy to nie tylko malarstwa czy rękodzieła, ale również codziennych czynności: pieczenia, gotowania, uprawiania ogrodu, przygotowywania domowych przetworów.

Ludzie chcą doświadczać czegoś, co wymaga zaangażowania własnych rąk i czasu. Chcą zobaczyć przedmiot, dotknąć go, poznać jego twórcę i dowiedzieć się, jak powstał.

Targi rękodzieła, podczas których można spotkać artystów i porozmawiać z nimi, są tego dobrym przykładem. Myślę, że nie chodzi wyłącznie o zakup wyjątkowej rzeczy. Chodzi również o spotkanie z człowiekiem i jego historią.

Akwarela jest techniką kojarzoną z delikatnością, subtelnością i ulotnością. Co sprawia, że właśnie ona tak dobrze oddaje Pani sposób patrzenia na świat?

Uwielbiam jej lekkość i nieprzewidywalność. Wystarczy mokra kartka papieru i kropla farby, aby rozpocząć niezwykły proces. Pigment rozpływa się, osiada w strukturze papieru, miesza z wodą i światłem. Nie wszystko można kontrolować, dlatego podczas malowania trzeba nauczyć się odpuszczać.

Dla mnie akwarela jest również formą zabawy i obserwacji. Czasami to, co wydarza się przypadkowo, staje się najpiękniejszym elementem obrazu.

Myślę, że właśnie ta delikatność jest dziś tak potrzebna. W świecie pełnym intensywnych bodźców akwarela nie narzuca się, lecz zaprasza do spokojniejszego patrzenia.

Twórczość jako spotkanie ze sobą

Wiele osób uważa, że nie ma talentu i dlatego nie może tworzyć. Czy sztuka rzeczywiście jest zarezerwowana dla osób szczególnie uzdolnionych?

Absolutnie nie. Uważam, że twórczość plastyczna może być dostępna dla każdego, choć oczywiście każdy będzie realizował ją na swój sposób i w innym celu.

Talent często postrzegamy jako coś, z czym trzeba się urodzić. Ja widzę w nim również połączenie wrażliwości, pasji, zaangażowania i praktyki. Jeśli chcemy rysować, możemy ćwiczyć obserwację i pracę ręki. Jeśli interesuje nas abstrakcja, możemy poznawać narzędzia, pigmenty i możliwości mieszania kolorów.

Warto jednak najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie, po co chcemy tworzyć. Czy dla przyjemności, relaksu, rozwoju, kontaktu z własnymi emocjami, czy może po to, by spotykać innych ludzi o podobnych zainteresowaniach? Nie każdy musi zostać artystą zawodowym. Twórczość może być wartościowa sama w sobie.

Czym właściwie jest kreatywność i dlaczego nie powinniśmy utożsamiać jej wyłącznie z umiejętnościami artystycznymi?

Kreatywność to zdolność tworzenia i rozwijania pomysłów, szukania rozwiązań oraz patrzenia na rzeczywistość z różnych perspektyw. Nie jest zarezerwowana dla malarzy, grafików czy projektantów.

Korzystamy z niej każdego dnia: organizując dom, rozwiązując problemy w pracy, przygotowując posiłek z dostępnych składników czy mierząc się z nieprzewidzianymi sytuacjami.

Możemy ją rozwijać poprzez zadawanie pytań, eksperymentowanie, łączenie różnych pomysłów i szukanie więcej niż jednego rozwiązania. W sztuce najważniejsze jest dla mnie jednak to, by nie kopiować cudzej drogi, lecz stopniowo odnajdywać własny język. Każdy z nas widzi świat inaczej i właśnie ta różnorodność jest wartością.

Czy tworzenie może być formą odpoczynku, a nawet sposobem na lepsze rozumienie własnych emocji?

Zdecydowanie tak. Dla mnie chwile spędzone przy biurku z papierem, ołówkiem czy pędzlem są wręcz konieczne do zachowania równowagi.

Od wielu lat praktykuję jogę i zauważam pewne podobieństwo między praktyką asan, świadomym oddechem a malowaniem w ciszy. W obu przypadkach mogę osiągnąć stan skupienia, w którym ciało, umysł i emocje stają się bardziej harmonijne.

Sztuka może również pomagać w rozpoznawaniu emocji. Czasami dopiero podczas tworzenia odkrywamy, co naprawdę czujemy. Nie zawsze musimy to od razu nazywać. Wystarczy pozwolić sobie na doświadczenie.

Czy sztuka może wpływać na odbiorcę w sposób terapeutyczny? Jaką rolę odgrywa w tym emocjonalność dzieła?

Sztuka może pełnić wiele funkcji: estetyczną, emocjonalną, społeczną czy terapeutyczną. Czasami wystarczy, że zatrzyma nas na chwilę, wywoła zachwyt albo przywoła wspomnienie.

Obraz, muzyka, spektakl teatralny czy książka mogą pomóc nam dotrzeć do emocji, których wcześniej nie potrafiliśmy nazwać. Mogą stać się początkiem ważnej rozmowy lub refleksji nad własnym życiem.

Warto jednak pamiętać, że każdy odbiorca przychodzi do dzieła sztuki z własną historią. Ten sam obraz może wywołać zupełnie inne odczucia u różnych osób. I właśnie dlatego sztuka jest tak uniwersalna.

Jaką rolę odgrywa piękno w naszym codziennym otoczeniu? Czy przedmioty użytkowe również mogą być nośnikami kultury i wrażliwości?

Uważam, że wszystko, na co patrzymy, czego słuchamy i czego doświadczamy, w pewnym stopniu nas kształtuje. Dlatego zwracam uwagę na przedmioty, którymi się otaczam. Ważne są dla mnie ich forma, faktura, kolor, ale także historia.

Zdecydowałam się projektować przedmioty codziennego użytku, ponieważ lubię łączyć sztukę z praktycznością. Kubek, torba czy kalendarz mogą być czymś więcej niż tylko funkcjonalnym przedmiotem. Mogą przypominać o pięknie, wywoływać pozytywne emocje i sprawiać, że zwyczajna chwila staje się przyjemniejsza.

Wierzę, że sztuka nie powinna być obecna wyłącznie w galeriach i muzeach. Może towarzyszyć nam w codziennym życiu.

Pracownia arcytwór – pasja, praca i odpowiedzialność

Jak narodziła się Pracownia Arcytwór i co jest jej najważniejszą ideą?

Pracownia Arcytwór powstawała stopniowo, z potrzeby tworzenia i dzielenia się własnym spojrzeniem na świat. Nie był to jeden wielki moment ani gotowy biznesplan, lecz wiele drobnych działań realizowanych w miarę możliwości.

Od początku chciałam, aby moje ilustracje mogły funkcjonować nie tylko jako obrazy, ale również jako część codzienności innych ludzi. Zaczęłam więc tworzyć projekty na różne przedmioty użytkowe, takie jak kubki, torby, kosmetyczki czy kalendarze. Równolegle rozwijałam działalność ilustratorską i książkową.

Najważniejsze jest dla mnie to, aby w każdym projekcie pozostało coś autentycznego: moja wrażliwość, miłość do natury i potrzeba tworzenia pięknych rzeczy.

W 2025 roku samodzielnie wydała Pani książkę "O chłopcu, który nie chciał zasnąć". Czego nauczył Panią ten projekt?

To była przede wszystkim lekcja wytrwałości i zaufania do własnej wizji. Ilustracje powstawały ręcznie, akwarelą, warstwa po warstwie. Był to długi i wymagający proces, ale od początku wierzyłam w tę książkę.

Kiedy przeczytałam tekst Katarzyny Ducros, niemal od razu zobaczyłam w wyobraźni obrazy i kolor niebieski, który stał się dominującą barwą całej publikacji. Ta pierwsza intuicja prowadziła mnie przez kolejne etapy pracy.

Książka pokazała mi, że pomysł może przejść drogę od pierwszego obrazu w wyobraźni do rzeczywistego przedmiotu, który można wziąć do ręki i przekazać dalej. Dziś wracam do tego doświadczenia, gdy rozpoczynam nowe projekty.

Jak zachować równowagę między tworzeniem z potrzeby serca a traktowaniem swojej pasji jako pracy i źródła dochodu?

To jedno z trudniejszych wyzwań w pracy twórczej. Kiedy otworzyłam sklep internetowy, zauważyłam, że zaczynam rysować przede wszystkim to, co może stać się produktem. Zabrakło przestrzeni na swobodę, a kiedy zgromadziłam odpowiednią liczbę wzorów, przestałam tworzyć.

Wtedy przypomniałam sobie zdanie: "Remember why you started". Zrozumiałam, że muszę odzyskać radość z samego procesu. Wprowadziłam więc zwyczaj rozpoczynania poniedziałkowej pracy od swobodnego rysunku, bez myślenia o sprzedaży czy konkretnym zastosowaniu.

Zaczęłam również sięgać po pastele, węgiel i inne narzędzia. Niektóre szkice stają się później akwarelami, inne pozostają wyłącznie moją prywatną przestrzenią doświadczeń.

Dziś wiem, że twórczość potrzebuje wolności. Nie każda praca musi być produktem, a nie każdy pomysł musi przynosić wymierny efekt.

Prowadzenie własnej działalności wymaga nie tylko kreatywności, ale również wytrwałości. Co pomaga Pani przechodzić przez momenty zwątpienia?

Zdarzają mi się chwile niepewności. Moja praca wymaga ciągłego wymyślania nowych działań, a to bywa obciążające. Czasami zastanawiam się, czy nie powinnam wybrać czegoś bardziej przewidywalnego.

W takich momentach przypominam sobie, jak wiele już przeszłam i ile pracy włożyłam w realizację swojego marzenia. Pomagają mi również słowa bliskich osób, wspierające afirmacje i wiadomości od odbiorców.

Przywołuję nieustannie dziecięce marzenie o ilustrowaniu książek i to, dlaczego chciałam tworzyć obrazy, które uwrażliwiają na piękno świata.

Jak wygląda łączenie pracy twórczej z macierzyństwem i codzienną odpowiedzialnością za rodzinę?

To wymaga dużej elastyczności, planowania i umiejętności wykorzystywania nawet niewielkich fragmentów czasu. Jestem mamą dziecka z niepełnosprawnością, dlatego codzienność naszej rodziny wiąże się z dodatkowymi obowiązkami i regularną rehabilitacją synka.

Przez kilka lat po jego narodzinach nie mogłam pracować w tradycyjnym wymiarze. Tworzyłam wtedy w wolnych chwilach, często nocami. Sztuka była dla mnie azylem, przestrzenią regeneracji i sposobem na zachowanie kontaktu z samą sobą.

Dziś elastyczność własnej działalności pozwala mi dopasowywać pracę do potrzeb rodziny. Są dni bardziej intensywne i takie, w których najważniejsze jest bycie razem.

Nie zawsze udaje się osiągnąć idealną równowagę. Uczę się jednak, że nie muszę każdego dnia robić wszystkiego. Ważne, by pozostawać uważną na potrzeby swoje i bliskich.

Życie w zgodzie ze sobą – wartości, relacje i przyszłość

Czy uważa Pani, że piękno i sztuka mogą być sposobem budowania bardziej wrażliwej, świadomej kultury codzienności?

Tak, ponieważ kultura nie ogranicza się do wielkich wydarzeń artystycznych, instytucji czy wystaw. Tworzy się również w naszych domach, relacjach, sposobie spędzania czasu i podejściu do otaczającego świata.

Wrażliwość na piękno może zaczynać się od drobnych rzeczy: uważnego spojrzenia na roślinę, wyboru przedmiotu, który ma dla nas znaczenie, czy wspólnego czytania książki z dzieckiem.

Myślę, że warto pielęgnować kulturę codzienności opartą na szacunku, estetyce, naturalności i autentyczności. Sztuka może być jednym z narzędzi, które nam w tym pomagają.

Ilustruje Pani książki dla dzieci. Jaką rolę powinna, Pani zdaniem, odgrywać ilustracja w wychowaniu najmłodszych i kształtowaniu ich wrażliwości?

Ilustracja może być dla dziecka pierwszym spotkaniem ze sztuką i jednym z najważniejszych sposobów poznawania świata. Obraz rozwija wyobraźnię, uczy obserwacji, pomaga rozpoznawać emocje i dostrzegać piękno w rzeczach, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się zwyczajne.

Bardzo bliskie jest mi tworzenie ilustracji, które przybliżają dzieci do natury, opowiadają historie i pobudzają wyobraźnię. Chciałabym, aby książki, przy których pracuję, uwrażliwiały na świat, pomagały budować dobre relacje i uczyły szacunku do przyrody oraz drugiego człowieka.

Wierzę, że kontakt z wartościową literaturą i ilustracją może pozostać z dzieckiem na całe życie.

Jak zachęcić dorosłych, którzy przez lata odkładali własne pasje, aby ponownie znaleźli przestrzeń na twórczość?

Przede wszystkim nie należy stawiać sobie zbyt dużych wymagań. Nie musimy od razu zmieniać całego życia, kupować profesjonalnych materiałów ani planować wielkiego projektu.

Warto zacząć od pięciu minut. Otworzyć szkicownik, narysować coś, co znajduje się obok, zapisać myśl albo po prostu pobawić się kolorem. Można też zacząć od obserwowania natury i zapisywania tego, co nas zachwyca.

Najważniejsze jest, by nie oceniać od razu efektu. Pozwolić sobie na doświadczenie i sprawdzić, co się w nas zmienia. Czasami właśnie taka niewielka chwila staje się początkiem zupełnie nowej przestrzeni w życiu.

Jaką jedną radę przekazałaby Pani kobietom, które stoją przed ważną zmianą, mają marzenie, ale wciąż brakuje im odwagi, by zrobić pierwszy krok?

Powiedziałabym: nie czekaj, aż będziesz całkowicie gotowa. Nie musisz od razu wiedzieć, dokąd zaprowadzi Cię Twoja decyzja.

Zrób najmniejszą możliwą rzecz. Poświęć swojemu pomysłowi pięć minut, przygotuj materiały, zapisz pierwszą myśl albo wykonaj jeden telefon. Nie pytaj jeszcze, czy osiągniesz sukces. Najpierw sprawdź, jak się czujesz, kiedy dajesz temu marzeniu odrobinę uwagi.

Nie zaczynasz od zera. Masz już swoje doświadczenia, wrażliwość i historię. Warto z nich skorzystać.

Gdyby miała Pani opisać swoją filozofię życia i tworzenia jednym zdaniem, jakie słowa najlepiej oddawałyby to, co jest dla Pani najważniejsze?

Powoli, powolutku…

Moja droga składa się z drobnych działań, które realizuję w zgodzie ze sobą i swoimi możliwościami. Wszystkie projekty dojrzewają w procesie, razem ze mną. Wiedza, doświadczenia, spotkania z ludźmi i kolejne próby tworzą elementy większej całości.

Nie chcę przyspieszać wszystkiego na siłę. Wierzę, że po czasie działania musi przyjść odpoczynek, a najlepsze rzeczy często potrzebują przestrzeni, by się rozwinąć.

Najważniejsze, by nie zgubić po drodze radości z tego, co robimy i nie zapomnieć, dlaczego zaczęliśmy.

Dziękuję za niezwykle interesujące słowa i za poświęcony mi czas.

Rozmowa powstała przy współpracy z portalem iKobiece.pl. 

[SEOFRAME]

Ewa Ziemer – o sztuce, kreatywności, naturze i odwadze życia w zgodzie ze sobą. Jak pielęgnować pasję, rozwijać kreatywność i dostrzegać piękno w codzienności? Ewa Ziemer, graficzka, ilustratorka, twórczyni Pracowni Arcytwór i laureatka tytułu Osobowość Roku iKobiece 2026, opowiada o swojej drodze artystycznej, inspiracji naturą, akwareli i miłości do rękodzieła. W rozmowie poruszamy także tematy macierzyństwa, własnej działalności, odwagi w realizowaniu marzeń i równowagi między pracą a życiem rodzinnym. To opowieść o wrażliwości, autentyczności i twórczości dostępnej dla każdego – bo czasem wystarczy pięć minut, by zrobić pierwszy krok ku temu, co naprawdę kochamy.

[/SEOFRAME]